بالاخره حامد من را کشاند

بالاخره حامد من را کشاند توی گود. شايد کمی زود بود ، اما وقتی قدم به اين کلاف سر در گم جهانی گذاشتی ديگر دير و زود بی معنی است . بالاخره کشف می شوی . از اين حرف ها که بگذرم می ماند همان نکته ای که حامد آن را پز روشنفکری می داند و من اسمش را می گذارم حساس بودن به  اتفاقاتی که  اطرافمان می افتد و کما بيش به ما مربوط است. از انتخاب جرج دبليو بگير تا مرگ عرفات و مربوط ترينش همين تغيير نام خليج فارس .گرچه من هم مثل قاصدک جان به انسان بی مرز و جغرافيا ايمان دارم و دوست دارم در دنيايی بدون تقسيم بندی های جغرافيايی و نژادی زندگی کنم اما اين را تنها ، رويايی آرمانی می دانم و فهميده ام که  خانه ام  همواره همان خانه جغرافيايی گربه ای شکل خواهد بود. و چون خانه ام است ، نگرانی  ساکنانش را از بابت تغيير در و ديوارش آن هم به سليقه ديگران می فهمم.  و اين را می دانم که حساس بودن به مسايل مختلف اطرافمان و همه گير بودن اين حساسيت ، تا آنجا که چشممان را به روی ديگر مسايل  اطرافمان نبندد و اجازه دهد همه چيز را ببينيم و به موقع هم ببينيم ، خوب است و حتی عالی است .قسمت سخت قضيه(  و  اميدوارم نگرانی حامد هم )شايد  همان مراعات کردن تاآنجا يش باشد  و حساس بودن به موقع و هوشمندانه به تمام اتفاقات اطرافمان.

مریم مومنی | ۰:۵۲ بعدازظهر

---