کتاب هايم جلويم باز است.مثلا

کتاب هايم جلويم باز است.مثلا دارم درس می خوانم.امتحان ها از فردا شروع می شوند.سردرد عجيبی دارم از صبح.کمی هم خوابيدم اما خيلی فرقی نکرد.حال کسی را دارم که انگار می داند عزيزش به‌زودی می ميرد.چه می کند؟ مگر کاری هم از دستش برمی‌آيد به جز زل زدن از پشت شيشه های اتاق بيمارستان به نفس های آخر او؟ به اميد معجزه هم البته می‌تواند بماند...

می تواند؟

پيوست: نوشته آقای معظمی را بخوانيد.

مریم مومنی | ۵:۰۱ بعدازظهر

---