بار امانت از نوع زميني...

امتحان ها تمام شدند، من نمی دانم چه کششی در اين ميوه ممنوعه است که آدم را به خودش می کشد، شب های امتحان، کتاب های غير درسی کتاب‌خانه می شوند همان ميوه ممنوعه. با عطش سيری ناپذيری نگاهشان می کردم و آه می کشيدم که کاش به جای درس ، می توانستم آن ها را بخوانم.فردای آخرين امتحان، شده بودند همان کتاب های معمولی هميشگی. خميازه می کشيدم و نگاهشان می کردم.آه از اين کتاب ها...

ديروز رفتم کتابخانه کنسول بريتانيا، يک عدد کتاب امانت گرفتم.الان روی ميزم است.از همان هايی که می ترسم لايش را باز کنم.مصداق زمينی همان بيت معروف «آسمان بار امانت نتوانست کشيد» است.حالا نمی دانم چه شد که من «ديوانه» اين« قرعه را به نام خود»م زدم.هفتصد و هشتاد صفحه ناقابل که در مقدمه اش هم نوشته که بار خواندن اين کتاب برای خواننده، بار سنگينی است...

 

يا حضرت جويس...کمک کن اين يوليسس جناب عالی را بخوانيم.سوادمان هم اگر نرسيد، تورقی می کنيم و دوباره برش می گردانيم به همان قفسه چوبی مفخر بريتانيايی‌اش بعد هم دعا می کنيم که خدا بر سواد ما و آرامش شما بی‌افزايد.

مریم مومنی | ۷:۳۷ بعدازظهر

---