حماقت
حماقتی که مثل پیچک های رونده از استخوان های ساق پای آدم بالا برود.
.
روزها جلوی پایت جفت پا بگیرد و عصرها لباس دلقک بپوشد و از پنجره تلویزیون برایت شکلک درآورد.
حماقتی که هر روز بیشتر و بیشتر خودش را تکثیر کند، در زندگی روزمره، در دهان همه بچرخد.
هدایت عزیز، این شب یکشنبه ای خوب ما را انداخته ای توی فکر قضیه خودکشی خودت و جهل و حماقت وحشتناک آن دوره ایران.راستش از آن زمان تا الان اوضاع خیلی فرقی نکرده.هنوز هم کما بیش حماقت توی این سرزمین حرف اول را می زند.تفاوتش شاید این باشد که الان احتمالا آدم های بیشتری از این قضیه آگاهند .
سرت را درد نیاورم.خیلی از این آدم ها حوصله خودکشی را ندارند چون گیرم که حالا خودشان را هم مثل تو کشتند، بعدش چی؟ آن حماقت بی پدرو مادر که هر روز داردچاق تر می شود و جای بقیه را تنگ می کند را چه کسی قرار است سر به نیست کند؟
مریم مومنی | ۸:۴۸ بعدازظهر
تلخ, حقیقی و درخشان همسایه جان. همان جور نوشتن که در دل من غوغا می کند.
دست مریزاد.
نوشته امروزت خیلی زیبا بود .
سلام
ما هم از این نوشته ات حسابی کیف کردیم.هرچی از دست نوشته های اون چایی داغ! گیج و ویج میشیم از این نوشته ها حال میاییم. می گم کاش آسون می نوشتند همه.
درود ... نظر خاصي راجع به اين موضوع ندارم . ولي جهل و حماقت رو قبول دارم ...
ba salam, che zod shoro kardi dobare farsi khondanoo, mowafag bashi
biname aziz, chetori natije gerefti az in harf ke man farsi khoondan ro shoroo kardam??!
مگر قرار به سر به نیست است؟اگر این بود که در خانه بازی های روزانه مان هی به عقب پرتاب نمیشدیم و باز از سر لِی لِی
...
مریم جان جان ،مگر قرار به سر به نیست است؟اگر این بود که در خانه بازی های روزانه مان هی به عقب پرتاب نمیشدیم و باز از سر لِی لِی
...
و سلام
مریم جان جان ،مگر قرار به سر به نیست است؟اگر این بود که در خانه بازی های روزانه مان هی به عقب پرتاب نمیشدیم و باز از سر لِی لِی
...
و سلام
مگر قرار به سر به نیست است؟اگر این بود که در خانه بازی های روزانه مان هی به عقب پرتاب نمیشدیم و باز از سر لِی لِی
...
تا درد نباشه لذت معنی نداره......ولی خود کشی!
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
نوشته های شما را می خوانم. شما خوب می نویسید. ممنون می شوم اگر به صفحه من هم نگاهی بیندازید.