عصر موقع برگشت به خانه سوار مترو بودم.آقای نابینایی نشسته بود روی صندلی مقابل.یک تخته شکلات بزرگ را از کیسه اش درآورد و تا آخرش را خورد.تکه تکه از شکلاتش جدامی کرد و می گذاشت دهنش .کمی گذشت.عصای سفیدش را گرفته بود دستش و تکیه داده بودش به پاهایش.از اینجا فهمیدم که نابیناست. حرکات چشم هایش البته عادی نبود اما یک جوری بود. یه وقت هایی معمولی می شد. طوری که شک می کردی به خودت که نه بابا این دارد می بیند. شاید دارد ادا در می آورد.شاید همین الان توی دلش دارد به ریشت می خندد .کمی که گذشت چشم هایش رفت بالا و سفیدی اش بیشتر از سیاهی شد.بعد دست برد سمت بینی اش و بی خیال دنیا و دیگران شروع کرد به تمیز کردن علنی بینی اش و به جای آوردن آداب گوله کردن و انداختن به زمین. لبخند می زد در همان حال. سرش را بالا برده بود و مثل کودکی می خندید.غرق عالم خودش. من از بیرون می دیدمش . شاید کور مادرزاد بود و تصویری از خودش ندیده بود. نه تصویری از خودش در ذهن داشت و نه تصویری از دیگران. شاید چون "دیدن" برایش هیچ وقت معنی نداشته این جمله هم برایش بی معنی بوده که
"اگر ما دیگران را نمی بینیم،دلیل نمی شود که حتما خودمان هم دیده نمی شویم".
در یکی از ایستگاه ها هر دو با هم پیاده شدیم.با این تفاوت که من به او فکر می کردم و او در حال خودش بود.من او را می دیدم و او جایی را نمی دید...

مریم مومنی | ۱۱:۰۰ بعدازظهر

---