دیروز داشتم در هوای برفی پیاده برمی گشتم خانه.به پل صلح که رسیدم دیدم چه فضای خوبی است برای عکس گرفتن آن پایین.برف می بارید و دانوب در تضاد با سپیدی برف تیره شده بود.از پله ها رفتم پایین.کنار رودخانه .پیاده رویی آن پایین درست کرده اند درست در امتداد رودخانه و هوا که خوب باشد جماعت ورزش کار این جا می آیند و می دوند .دیروز اما کسی نبود.خلوت خلوت. آن پایین صدای ماشین هایی که از پل می گذرند هم نمی آمد.شاید به خاطر برف بود .نمی دانم.دوربین را از کیفم بیرون آوردم و شروع کردم به عکس گرفتن.بعد رفتم زیر پل.سکوت عجیبی بود.بالای سرم را که نگاه کردم دیدم روی حاشیه زیرین پل از این سر تا آن سر پرنده ها ردیف شده اند و خیلی مرموز دارند به من نگاه می کنند.خواستم عکس بگیرم دیدم پر کشیدند و آمدند طرفم.شاید بیشتر از صد تا بودند.کبوتر ها یک طرف و مرغ های دریایی هم یک طرف.محاصره ام کردند.صحنه وحشتناکی بود.طفلکی ها فکر کرده بودند برایشان غذا آورده ام.کمی عقب عقب رفتم.آن ها در عوض آمدند جلوتر.روی زمین راه می رفتند و یک عده هم از بالا به سمتم پرواز می کردند.جای هیچکاک خالی بود فقط که نسخه دیگری از" پرندگان" اش را بسازد.یک بسته نان نیم پخت خریده بودم سر راه. سریع بازش کردم و دوتا از نان هارا انداختم برایشان و تا حواسشان پرت شد و تعداد تعقیب کننده ها کم تر شد، زدم به چاک.
از این به بعد می خواهم اگر یادم بماند روزهایی که برف می آید بروم برایشان خرده نان بریزم.نمی دانم چرا زمستان مانده اند اینجا.اطلاعاتم در این زمینه در حد کتاب های علوم مدرسه است.این که کدام گروهشان مهاجرت می کنند و آن هایی که می مانند چطور زمستان این جا را به سر می برند؟فریب محبت تابستان و پاییز آدم ها را خورده اند یعنی؟یا اینکه تنبلی کرده اند و به پرواز رآی نداده اند و حالا باید کز کرده در کنار هم زمستان را تحمل کنند؟

پ.ن:
(!! راستی شما فهمیدین چی شد که آخر این یادداشت سیاسی شد؟ )

مریم مومنی | ۶:۲۱ بعدازظهر

---