چندی پیش فیلم "پنهان" ساخته میشائل هانکه به عنوان بهترین فیلم اروپایی سال 2005 شناخته شد. داستان فیلم از این قرار است که زوجی فرانسوی که زندگی آرام و به ظاهر امن ای دارند متوجه می شوند که کسی آن ها را زیر نظر داردو در قالب فیلم های ویدیویی و کارت پستال های عجیب گوشه هایی از زندگی حال و یا گذشته موهوم یکی از آن ها را به تصویر می کشد.مانند وجدان خاموشی که به ناگهان بیدار شده باشد و آرامش زندگی مدرن و انتلکتوئل این دو و به خصوص مرد را درهم بریزد.این دو نمی دانند که این پیام ها را چه کسی و به چه هدفی برایشان می فرستد.مرد به دیدار مادر و خانه کودکی اش می رود و از مادرش سراغ مجید،که بعدتر می فهمیم اصلیتش الجزایری است را می گیرد.مجید چه کسی بوده؟ چرا این آشفتگی روانی مرد و کابوس هایش او را ناخودآگاه به سالهای دور کودکی اش برده؟ و یاد مجید را در او زنده کرده؟چرا مرد به زنش دروغ می گوید؟ چه چیز باعث شده که حس کنیم دیوارهای امنی که این خانواده فرانسوی به دور زندگی مدرن و اروپایی شان کشیده اند متزلزل شده است و آپارتمان کوچک زیبایشان دیگر کلبه گرم و امن سابق نیست؟
یکی از تاثیر گذار ترین صحنه های این فیلم صحنه ای است که ژولیت بینوش دیروقت وارد خانه می شود و می فهمد که پسر کوچکشان بعد از مدرسه به خانه نیامده و نگران، به خانه دوست فرزندش زنگ می زند. زولیت بینوش رو به دوربین است و پشت سرش تلویزیون روشن است و صدایش هم نسبتا بلند.در تمام مدت تلفن، گزارشی از یکی از بمب گذاری های عراق در حال پخش است و مردمی که زاری می کنند . دوربین مردی را نشان می دهد که سر و صورتی خونین دارد.تلفن بی حاصل است . معلوم نیست پسر کجا است. می توانیم ناامنی را ببینیم.هم در این خانواده فرانسوی در اروپای مدرن و هم در عراق و خاور میانه.هر دو در یک زمان.
سوالی که بعد از دیدن فیلم در ذهن بیننده شکل می گیرد یک سوال واقعی است که به خصوص بعد از واقعه یازده سپتامبر خیلی عریان جلوی چشم همه قرار گرفته است و آن هم این که:
آیا این ناامنی ها در یکدیگر ریشه ندارند؟

 

مریم مومنی | ۱۱:۵۸ صبح

---