آقای خیلی چاقی سوار مترو شد و روبروی من ایستاد. از این آدم هایی که غیر عادی چاق و درشت اند.خیلی بزرگ بود.ایستگاه بعد کنار من یک صندلی خالی شد. آقاهه یه کم نگاه کرد.اما دید جا نمی شه. دلم براش سوخت. قیافه اش خیلی خسته بود. اگه من بلند می شدم، اون می تونست روی دوتا صندلی کنار هم بشینه. من بلند نشدم.چون داشتم فکر می کردم که اگه بلند شم تا اون بتونه بشینه بهتره یا این که به روش نیارم که اون قدر چاقه که دوتا صندلی رو باید اشغال کنه.اگه بلند می شدم اون چند دقیقه خستگی در می کرد در عوض یادش می افتاد که چاقه و همه دارن نگاهش می کنن.

دوسه تا ایستگاه بعد با هم پیاده شدیم.

مریم مومنی | ۰:۱۴ صبح

---