چشم های من

یکی از نقاط متمایل به ضعف من چشم هایم است.(بله.تو این روزگار حتی نقطه بی بعد هم می تونه به یه سمتی متمایل باشه!) . چشم های من (به نسبت چشم های دیگران البته) در برابر آفتاب یا باد معمولی و یا همین کامپیوتر خیلی زود خسته می شوند و ترجیح می دهند کرکره شان را زودتر پایین بکشند.هر وقت هم که برای گرفتن عینک پیش چشم پزشک رفته ام بعد از نگاه کردن به قایق کوچک سبز توی دستگاه که اول تار است و بعد واضح می شودو جواب دادن به سوال های چشم پزشک محترم، خیلی صریح گفته ام که جناب چشم پزشک راه حل چشم های زود خسته شونده ! ی من چیه؟ چشم پزشک هم بی خیال آن چه شنیده شماره عینک را به دستم داده و خداحافظی کرده. انگار مگسی در گوشش وزوز کرده باشد و تمام.خب چه انتظاری دارم؟ در برابر هزار و یک بلای مختلف که محتمل است برسراین دو گوی کوچک بیایدخسته شدن شان به نق نقی بچه گانه می ماند.
اما مشکل وقتی دو چندان می شود که من بیشتر وقتم را مجبورم با خیره شدن به فاصله ای حداکثر سی سانتی بگذرانم.یعنی بخوانم یا بنویسم یا به مانیتور کامپیوتر نگاه کنم.که این برای چشم از صد تا نفرین هم بدتر است. راه حلی که برای این مشکل ارائه شده این است که هر چند وقت یک بار سعی کنم به جای دوری خیره شوم. و این مشکل را سه چندان کرده است چون مثلا دیگر نمی توانم در اتاق خواب درس بخوانم چون دورترین نقطه برای نگاه کرده ، کنج سقف است که سه چهار متر بیشتربا من فاصله ندارد.کتابخانه دانشگاه خوب است به شرطی که کنار پنجره های وسطی بنشینم که در این صورت ردیف درخت های آن طرف حیاط دورترین نقطه و اگر از این ابرهای سفید گوسفندی هم توی آسمان باشد، خیره شدن به آن هابه شرطی که حواسم به کشف شکل ها و موجودات احتمالی پنهان شده در ابر نباشد کمکی موقت است.توی خانه هم که باشم ، برج های کلیسای روبرو و یا ساختمان نوساز دورتر از آن و اگر دم غروب باشد، کلاغ ها و کفتر های حیران از پایان روشنایی روز که چرخ زنان از این شیروانی به آن شیروانی می پرند،نقاط دوری برای رفع خستگی چشم هایم هستند.

مریم مومنی | ۶:۲۱ بعدازظهر

---