دوروزه که عزای خصوصی گرفتم در ارتباط با یکی از درس هام.عین گیج ها ویا بیشتر ویج ها دیروز تمام صبح و بخشی از بعد از ظهر را داشتم توی کتاب خانه دانشکده کتاب ورق می زدم. به دنبال جرقه ای برای موضوع مقاله این ترم. مشکل هم در واقع مسلط نبودن به زبان دوم است که نتیجه اش این می شه که سرعت خوندنم خیلی به نسبت فارسی پایین باشه. انگار توی چشم هایم سرب ریخته باشند. سنگین و کند اند. احتیاج شدید به روش های تند خوانی دارم.همه اش هم دارم تمرین می کنم. توی یک کتابی نوشته بود، سعی کنید به جای دیدن کلمه ها، واحد بزرگتر آن یعنی عبارات را ببینید. مثلا اگر جمله زیر را دیدید:
آن مرد کچل قدبلند عینکی ، دیروز جمعه پنجم ماه مه، وقتی باران شرشر می باریدآمد
سریع بخوانید:
آن مرددیروز در باران آمد
توی همین کتاب، یک سری نکته های عملی خوب برای تقویت مهارت های یادگیری اومده که اگه فرصت کنم( ! )اینجا می نویسم.
یه نکته دیگه هم الان توی یه کتاب دیگه خوندم. این کتاب دوم درواقع یک مجموعه مقاله است که گردآورنده اش یک سری توضیحات خوب قبل از آوردن مقاله ها داده از جمله روش های استدلال و خطاهایی که توی نتیجه گیری تحقیق بوجود میاد که بخش خیلی جالبیه.بعد هم قبل از بخش مقاله ها گفته سعی کنید اصولا موقع خوندن کتاب مداد به دست باشین.اگه کتاب مال خودتونه ایده ها و انتقاد هاتون رو توی حاشیه کتاب بنویسید. اگه هم کتاب خودتون نیست توی دفترچه یادداشت. میگه سعی کنید هر جا نویسنده مقاله مدعی نظر و عقیده ای شد،به استدلالش نگاه کنید و ببینید تفکرش روال منطقی داشته یا اینکه دچار پارادوکس های استدلالی شده.
این ایده مداد به دست کتاب خواندن خیلی خوبه.یادمه " مائده های زمینی" آندره ژید را دبیرستان که بودم از کتاب خانه مدرسه مان گرفتم.کتاب، اهدایی یک نفر به کتاب خانه بود. من بیشتر از متن ژید عاشق حاشیه نویسی عاشقانه خواننده قبلی شده بودم. به یک جور راز و نیاز می مانست. حاشیه نویسی عجیبی بود، خیلی خوش خط بود و نثر قوی ای داشت.حتی گاهی قوی تر از ژید. تا مدت ها به این فکر می کردم که این کتاب چه طور سر از کتاب خانه عمومی مدرسه درآورده. عجیب بود به عجیبی اینکه دفترخاطرات شخصی یک نفر را لابه لای کتاب های چاپی ببینی.

مریم مومنی | ۷:۴۵ بعدازظهر

---