|
شنبه ۶ آبان ۱۳۸۵
Joe apologyاین مسابقه دویچه وله اگر هیچ آخر و عاقبتی هم نداشته باشد یه خوبی برای من داشته و آن هم کشف یک وبلاگ انگلیسی بوده که آدم های مختلف ناشناس در آن می نویسند و در واقع از کارهایی که کرده اند و یا نکرده اند ،معذرت خواهی می کنند. فرض کنید کمی شبیه اتاقک اعتراف کلیسا یا حفره ای دردل درختی کوهستانی که آرام بتوانی رازت را زمزمه کنی (اشاره به فیلم : in the mood for love) مریم مومنی | ۹:۳۷ صبح سلام ممنون ار لطفتون من ترجیح می دم واسه هیچکس اعتراف نکنم جز بقیه ! من لينك شما رو در وبلاگ نصير ديده بودم، و لينك حامد رو هم... خوشوقتم . salam باید جای جالبی باشه حالا ديگه همش مي خواين اون تو انگليش بنويسين؟ سفری دشخوار و تلخ چ اندر پیج از دهلیز های خم اندر خم و پیج از پی هیچ چه طوری خانم؟ من هم دلم برای تو تنگ شده.این خیلی جالب بود خیلی جالب بود.تواین روزگارپر تنش یک جای اینجوری که برای عموم حرف بزنی بدون اینکه بدانند تو کی هستی به نظر من که خیلی لازم میآد. ![]() |
|
che baahaal!paaye-ii ye farsish ro raah bendaazim?! ;I