بیزاری

راست است که می گویند نوشتن و درحالت کلی ترش خلق هر اثری به زایمان می ماند؟ حتی اگر راست هم نباشد برای من افسردگی بعد از نوشتن بی تشبیه به افسردگی تازه مادران نیست.
می نویسم و بعد از نوشته ام بیزار می شوم. اغلب نوشته هایم را دوست ندارم. گاهی تحمل دوباره خواندنشان را بعد از این که جلوی چشم همه قرار گرفتند ندارم. انگار همه شان بچه های ناقص الخلقه ای باشند که وقتی متولد می شوند کاری جز غصه خوردن نمی توانی برایشان بکنی. جلوی چشمت هستند. مدام می بینی شان. نمی توانی پاره شان کنی یا دور بریزی. نه که نتوانی. کمکی نمی کند. چند روز دیگر یکی عجیب و غریب ترش بیرون می جهد و دوباره همان آش است و همان کاسه.

مریم مومنی | ۹:۱۸ بعدازظهر

---