موزه تاریخ طبیعی وین چرخی دارد مثل سکان کشتی. می چرخانی اش و روی صفحه روبرویت زمان به جلو و عقب می رود.اگر به راست بچرخانی به سمت آینده می روی ، اگر به چپ بچرخانی ، گذشته را نشانت می دهد. تصویری از تحول قاره ها در طول زمان می دهد. این که زمانی همه قاره ها به هم چسبیده بودند و کم کم فاصله گرفته اند را می دانستم.اما این که در آینده خیلی دوری دوباره به هم وصل می شوند برایم تازه بود. چرخ زمان را به راست چرخاندم و چرخاندم. نمی دانم چندهزار سال گذشت که استرالیا به آسیا وصل شد و از آن طرف آمریکا نزدیک شد به آفریقا و بعد انگار که تازه فهمیده باشم عمق فاجعه را دیدم.آفریقا چسبیده بود به اروپا: حواسم پرت شده بود و در یک آن دریای مدیترانه بخار شده بود و از بین رفته بود.با دقت نگاه کردم. نه هیچ اثری نبود. بهشت زمینی من نابود شده بود. اگر تنها بودم می نشستم روی زمین و برای زیتون زار ها و نخل ها ونارنجستان ها و نیلی دریاها یش که نابود شده بود گریه می کردم. تنها نبودم. کسی آمد و چرخ را از آن طرف چرخاند. همه چیز به حالت اول برگشت. استرالیا آمد پایین. آفریقا هم. مدیترانه مثل چشمه ای جوشید و بزرگ شد.اما فایده نداشت.

حال کسی را دارم که از واقعه ای خبردار شده باشد و کاری از دستش بر نیاید.

مریم مومنی | ۷:۳۴ بعدازظهر

---