بهترین قسمت امروز سر کلاس صبح بود. اون قدر این خانومه موضوعات مورد علاقه من رو خوب توضیح داد که نزدیک بود آخر کلاس برم و بهش بی دریغ لبخند بزنم. استراحت وسط کلاس هم خیلی خوب بود. قدم زدن با طعم قهوه. اما احتمالا اثر قهوه بود که از بعد از کلاس تا الان بی قرارم. شاید هم نحسی آسمون اینجا من رو گرفته. ابر و سرما و باد. کلاس بعد از ظهر رو نرفتم. احتیاج داشتم به یک خونه گرم. برگشتم. ظرف های صبحونه با خرده نون ها روی میز بود هنوز. جمعشون کردم. انگور خشکیده رو ریختم دور. ظرف ها رو شستم. جوراب گرم پوشیدم. حالم بد بود. هنوزم بده. ظرف ها تمیزاند. نور خونه ملایمه. باید بشینم سر مقاله ام. هفته بعد باید یک قسمت اولیه اش رو تحویل بدیم. حواسم رو نمی تونم جمع کنم. به گلدون ها آب می دم. هی سرک می کشم به اینترنت. دوباره برمی گردم سر کارم. هوا تاریک شده.

مریم مومنی | ۵:۱۱ بعدازظهر

---