بارت و اوقات فراغت
" اگر هم می خواهید می گویم قادر نیستم برای بطالت جایی در زندگی ام بیابم. همین طور هم (البته بادرجه کمتر) برای اوقات فراغت. جز وقت هایی که با دوستان می گذرانم زندگی ام فقط در کار و یا نوعی تنبلی ناخوشایند خلاصه می شود. هرگز از ورزش چندان خوشم نیامد و حالا هم که دیگر سنم از آن گذشته است. اگر کسی مثل من تصمیم بگیرد " کاری نکند" خوب چه کار کند؟
بخوانم؟ اما این که کار من است. بنویسم؟ بیش تر از خواندن کار من است. به همین دلیل از نقاشی خوشم می آمدزیرا به نظرم فعالیت هنری بدنی و کاملا ذوقی بود. علاوه بر این کاری بود حدفاصل میان استراحت و بطالت و برای کسانی مثل من که تفننی نقاشی می کنیم نمی توانیم در آن برای ارضای حس خودشیفتگی اصلا سرمایه گذاری کنیم. خواه نقاشی خوب از کار دربیاید و یا خراب و ضعیف باشد هنوز هم همین کارکرد را برایم دارد.
دیگر چه کاری می ماند؟ روسو اواخر عمر تور می بافت. ما می توانیم، بی هیچ طنز و تعریض بر بافتنی کردن تاکید کنیم. نمونه واقعی کاهلی است، مشروط به آن که نخواهیم آن را در زمان مشخصی به پایان ببریم.
اما عرف جامعه مردان را از بافتنی کردن منع کرده است.
همیشه وضع به این صورت نبود. حدود صدو پنجاه سال قبل، حتی شاید تا صد سال پیش عادی بود که مردان کوبلن بدوزند. این کار امروز ممکن نیست."
از کتاب : پروست و من ( رولان بارت) تالیف و ترجمه : احمد اخوت
مریم مومنی | ۹:۵۰ بعدازظهر
سلام
و
لینک مستقل / اتوماتیک / بدون سانسور فهرست وب ایرانی : نمایه ها
درود بر بانو مريم مومني گرامي
براي اولين بار است از وبلاگتان ديدن مي كنم
بسيار عالي و پر محتوا
در اوج باشيد
نمی توانیم در آن برای ارضای حس خودشیفتگی اصلا سرمایه گذاری کنیم
رو خیلی خوب می فهمم!!!
سلام مريم جون
خيلي خوبه كه برگزيدهنوشتههاي بارت رو اينجا مينويسي.
che bad ke poshte divarhaie internet gheib shodi va dige be emailam javab nadadi...amma tooie in donia adam-ha haminjoor migozaran va man hichvagt nafahmidam ke chetor mishe bazi vagta chand lahze jarianeshuno motevaghef kard...
maryam :
salam. kodoom email ? mishe vazehtar begin? ya inke mail bezanid baram?
mamnoon
ببخشید. من هرچه سعی کردم، نتوانستم لینک مورد نظر را پیداکنم، شاید اگر سری به آرشیو سایت صدای آمریکا بزنید، چیزی دست تان را گرفت.
خلاصه این تنبلی و کمبود وقت مرا ببخشید.
مریم :
خیلی ممنون. حالا یه جوری پیداش می کنم
بطالت و وقت کشی دوست داشتنی ترین و پرطرفدارترین شغل دنیاست.
یادم میاد که فیلمی بود به اسم "دمولیشن من" که توش سیلوستر استالونه نقش پلیسی همه فن حریف رو بازی میکرد که به دنیای آینده فرستاده میشه تا حساب یک تبهکار رو که اون هم در دنیای فعلی خوابیده و در آینده از خواب بیدار شده برسه. وقتی به اونجا میرسه متوجه میشه که دنیا به چنان درجه ای از صلح و آرامش رسیده که پلیسها حتی طرز استفاده از یک چماق رو هم بلد نیستن و هر کسی از همان بدو تولد حرفه ای رو دنبال میکنه که کامپیوتر با توجه به استعدادهای ذاتی فرد در اون حرفه براش پیش بینی میکنه که استعدادهاش بیشتر شکوفا بشه. حالا غرض از این روده درازیها اینه که جناب استالونه وقتی به این دنیا پا میذاره کامپیوتر برای این پلیس گنده بک همه فن حریف شغلی که پیشبینی میکنه بافندگی با میله و میل و کاموا رو هم در اختیارش قرار میده . یادم نیست در نهایت استعدادش شکوفا میشه یا نه ولی با این فیلم میتونی به آینده امیدوار باشی که بافندگی کار چندان بدی هم نیست حتی برای آقایون!
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
سلام خانم مومنی، مصاحبه با شهریار مندنی پور اینجاست:
http://www.voanews.com/real/voa/nenaf/pers/pers1730vSAT.ram
لینک مستقیم