تعطیلات خود را چه گونه می گذرانید؟

ما اول که صبح می شود اگر نان داشته باشیم صبحانه می خوریم.اما نان هایمان دیگر ته کشیده. فردا هم تعطیل است. پس مجبوریم کم کم بی خیال صبحانه شویم.بعد از صبحانه بدن رنجورمان را پای میز کار می کشانیم و سعی می کنیم مقاله بنویسیم یا درباره مقاله مان ،مقاله بخوانیم . در حین مطالعه گذشت زمان را حس نمی کنیم و این اصلا معنی اش این نیست که خیلی بهمان خوش می گذرد بلکه برعکس حجم انبوه مواد اولیه را نشان می دهد.همه اش هم مثل دوران کودکی که در ذهنمان اختراعاتی می کردیم در جهت تنبلی، آرزو می کنیم که کاش وسیله ای بود مثل کنترل+ اف که می شد رو به کتاب یا مقالات چاپی بگیریم و سرچ های گوگل وارانه بکنیم.گوگل مرا یاد اینترنت انداخت که باید اعتراف کنیم با این همه کار هر نیم ساعت یک بار هم سرک می کشیم به اینترنت . این کار( یعنی تقلای بی دریغ بر سر مقاله) ادامه دارد تا بوق غاز( به نظر من سگ ها بوق نمی زنند و بوق غاز بامسمی تر است.)مسمی گفتم دور از چشم مانی ب یاد مسمی بادمجان افتادم که تاحالا نخورده ام در حدی که یک لحظه شک کردم اسم غذا را درست نوشته ام یا نه. اصلا از وقتی مانی ب ذره بینش را گذاشته روی فرهنگ "شکم دوستی" ایرانی ها ذهن من ناخودآگاه با شیطنت به دنبال پیدا کردن تشبیه های غذایی می رود. بگذریم.
تفریحمان هم این وسط، خواندن خاطرات برتراند راسل است که هنوز آن اوایلش هستیم . از تلویزیون فعلا خبری نیست تا وقتی که تعطیلات تمام شود و زنگ بزنیم به اداره مربوطه ببینیم این دستگاه کابل ای که داده اند چرا کار نمی کند. از بین میوه های باقیمانده هم سیب ها را که حامد خورد. انگور را نصف کردیم.چهار تا نارنگی با پوست چروکیده مانده که یکی شان را من خوردم. بقیه شان تا فردا خشک می شوند. حامد قرار است فردا به دفترش فرار کند. می مانم من و فایل های wordو مقاله های حاشیه نوشته شده. در ضمن اینجا جنگ جهانی دوم است. به مناسبت آغاز سال نو میلادی.
مبارک همه هیولاهای پست پایین باشد.

مریم مومنی | ۶:۲۳ بعدازظهر

---