دوستی می گفت : چیز قحطیه از توالت خونه تون می نویسی؟ . بعد هم نگران بود که نمی ترسم نیمه شبی اگر بخواهم بروم توالت؟ و پیشنهاد داد که به جایش از اتاق نشیمن مان بنویسم و گلدان هایم.
من هم دیدم اتاق نشیمن مان با این معیار قابل نوشتن نیست. گفتم از اتاق پذیرایی خانه مامان بزرگم بنویسم که روی مبل های قدیمی اش پارچه سفید انداخته و درش هم آن موقع که بچه تر بودیم همیشه قفل بود که به هم نریزیم اش. ای بابا. جدی جدی می خواهید ادامه بدهم؟ زندگی در همه جا جاری است دوست عزیز. چه آنجاهایی که درش را قفل می کنیم. چه آنجاهایی که کمی بو می دهد. چه آشپزخانه، چه اتاق خواب. من هم طرح می زنم گاه گاهی فقط. بعضی هایشان واقعی است، بعضی هایشان زاییده خیال است. آخر ما باغ مان کجا بود توی این آپارتمان پنجاه متری که دستشویی اش بخواهد ته باغ باشد. قضیه مثل همان نیویورک است. یعنی اگر اتاق خوابمان با دوتا کمد آسمان خراش شده نیویورک، توالت هم از بس که سرد است و باد می آید از آن سوراخ بالایش، انگار ته باغ است. من با کلمه ها بازی می کنم. و دنبال فرم های جدید هستم. دلم می خواهد بتوانم طوری بنویسم که تکراری نباشد. دارم تلاش می کنم. شاید خیلی وقت ها ناموفق باشد. اما مهم نیست. مهم همان تلاش است به نظرم.

می گفت : کتاب معرفی کن.
کتاب هم خوب است. لوله کشی هم خوب است. من وقتی که کتاب می خوانم و خوشم می آید، می آیم تکه ای را اینجا می نویسم یا اشاره ای می کنم. گاهی اوقات هم کتاب می خوانم و چیزی نمی گویم اینجا. گاهی اوقات هم لوله کشی می کنم و می آیم دودمان روشنفکری ام را به باد می دهم اینجا. وبلاگ من وبلاگ است فقط. نه روزنامه دیواری است که موضوع داشته باشد و بخواهم به زور با آن موضوع پر اش کنم، و نه آن چنان شخصی است که کسی سر در نیاورد. تجربه است، بازی با واژه است، حس است، چند لحظه شاید غم روز مره باشد، یا سرخوشی.

اگر بخواهم به خودم سخت بگیرم و محدودش کنم، کمی که بگذرد خسته می شوم و رهایش می کنم.
می گذارم همین طور "وبلاگ" بماند.

مریم مومنی | ۱۰:۲۷ بعدازظهر

---