ظهر خواستم روی ساندویچ سس کچاپ بریزم، قوطی(؟!) اش را برگرداندم و فشار دادم ولی دیدم سس تمام شده. قوطی سس غافلگیرم کرد بس که راست و سرپا مانده بود. خواستم تشبیه اش کنم به حکایت ملموس تری، سلیمان نبی و عصای اش یادم آمد که موریانه ها خوردند و سلیمان با آن هیبت اش سرنگون شد بدون اینکه کسی بداند مدت هاست که مرده است. اما خب ، فکر نمی کنم این توصیف خیلی مناسبی باشد. پس لطفا تا دردسر پیش نیامده از ذهنتان خط اش بزنید. نه من چیزی گفتم، نه شما چیزی خواندید. یک مثال دیگرش می شود همین حکومت شاه که احتمالا شاه یک روز از خواب بیدار شده و فهمیده که قوطی سس مملکت اش تمام شده بدون اینکه قبلا خبر شده باشد در حال تمام شدن است و کاری بتواند بکند. قوطی سس فرقش با شیشه آبلیمو این است که نه درش به این راحتی باز می شود و نه بدنه شیشه ای دارد که آدم بفهمد چقدر ازآن باقیمانده. یک روز بلند می شوی و می بینی تمام شده.

خواستم بگویم قوطی های سس تان را به امان خدا رها نکنید.

مریم مومنی | ۱:۵۴ بعدازظهر

---