جمعه باران می آمد. صبح زود از خانه زدم بیرون. چترم را باز کردم و روی علف های خیس راه رفتم. پشت یکی از ماشین های پارک شده در خیابانی، ماهی بزرگی دیدم. از پهلو افتاده بود روی زمین. مثل همه ماهی ها که آدم اغلب اوقات از پهلو می بیندشان. اگر قرار باشد موجودات زنده را به چند گروه دو بعدی و سه بعدی و یک بعدی و چهار بعدی تقسیم کنیم، ماهی ها اولین انتخاب من برای دسته دوبعدی ها خواهند بود. مورچه ها و حیوانات ریز: یک بعدی
.بعدش حیوانات معمولی که سه بعدی هستند و اژدها و سیمرغ و ققنوس هم می روند به دسته چهاربعدی ها. خب چه می گفتم؟ گفتم که ماهی بزرگی را دیدم که از پهلو روی زمین افتاده بود. خب فکر می کنید چه کار کردم؟ نزدیک اش رفتم؟ آخر آدم روز بارانی اش را با دیدن چشم های مرده یک ماهی چهل سانتی آن هم درست وسط خیابان خراب می کند؟ هیچ اتفاق فوق العاده ای نیفتاد. من به راهم ادامه دادم. حتی قضیه آن قدر معمولی بود که تازه بعد از دو روز یادم افتاد و حالا دارم می نویسمش:
جمعه باران می آمد. علف ها خیس بودند. ماهی مرده ای کف خیابان دیدم و به زندگی ام ادامه دادم.

مریم مومنی | ۶:۵۴ بعدازظهر

---