از ویژگی های مهاجرت این است که برای خیلی از چیزهای یگانه ای که آدم قبلا داشت یک همزاد پیدا می شود و طبق باوری قدیمی وقتی همزاد ها هم را ببینند، می میرند. یک مثال اش این که سال آدم دوبار تحویل می شود و در نتیجه هیچ کدام را به اندازه قبل جدی نمی گیرد. اگر قبلا مفهومی به نام "وطن" جزو اصول دین عرفی اش بوده این طرف که می آید کم کم وطن جدیدی قد علم می کند و چون دو وطن و یا دو همزاد در گلیم ای نگنجند، هر دو از بین می روند. آدم می شود بی وطن، بی خانه . دل به جایی نمی بندد. نه به آن سرزمین قبلی نه به این یکی که در آن ساکن است. و در عین حال یاد می گیرد که هردو را دوست بدارد . هر کدام را به قدر متعادل تری. نه آن قدر پر شور و نه از آن سوبی اعتنا.

شاید برای همین است که امسال که سال سوم است ، تا الان هنوز سبزه نینداخته ام. خبری هم از خانه تکانی نیست. به جایش ترم جدید از امروز شروع می شود. یک سری آهنگ جدید ریختم توی این دستگاهی که اسم فارسی اش احتمالا می شود : میم-پ-سه، دستگاهی که پیاده روی های طولانی روزانه ام بدون داشتن اش تقریبا محال می شد. یک دفتر شطرنجی کاهی رنگ هم که هدیه آبونمان یکی از این روزنامه های اتریشی است، توی کیف ام جا خوش کرده. ذوق نوشتن تویش فعلا بیشتر از خیس کردن عدس و گندم است برایم. روزگار را چه دیدید، شاید عصر که برگشتم خانه یک مشت عدس هم بریزم توی آب.

مریم مومنی | ۸:۱۶ صبح

---