از وقتی وبلاگ می نویسم، بساط دفتر های یادداشت روزانه شخصی ام برچیده شده. گاهی اینجا برای خودم کد هایی می گذارم تا اتفاقات اصلی تری را که نمی توانم ازشان بنویسم و یا می توانم ولی به درد کسی نمی خورد ، با آن ها یادم بیاید. اما فایده ندارد.اینجا برشی از من است که گاه حس می کنم بیرونی ترین لایه ام است.دلم برای لایه های درونی ترم و فضای صادقانه دفتریادداشت های روزانه تنگ شده. گاهی دلم می خواهد بنویسم :

امروز بی دلیل خوشحال بودم، آفتاب در آمده بود. یک شیشه مربای زردآلو خریدم. کلاس ...را دیر رسیدم و مجبور شدم دوساعت سرپا بایستم، دلم برای ... تنگ شده. یادم باشد زنگ بزنم به ... و قرار نهار پس فردا را هماهنگ کنم. هوس کرده ام دوباره نقاشی کنم. برای امتحان های آوریل باید از امروز برنامه بریزم. یادم نرود روکش کاناپه را جمعه ببرم لباس شویی. راستی، امروز دو بسته عود صندل هدیه گرفتم با جایش. اگر... اینجا بود حتما چند شاخه بیدمشک می خرید ...

اما نمی شود خب. همین چند خط بالا را هم چند بار سانسور کردم و چند جایش را هم کاملا حذف کردم.
به جایش می آیم می نویسم :

امروز اولین روز گرم بهاری بود.از آن روزها که جماعت آفتاب پرست اینجا بساطشان را می چینند روی چمن و بطری آب و نوشیدنی شان هم کنار دستشان، بی خیال دنیا و روزگار دراز می کشند و کتابی به دست، آفتاب می گیرند...

مریم مومنی | ۸:۲۱ بعدازظهر

---