باشو غریبه کوچک ، از اصیل ترین واحترام بر انگیزترین حس های نوستالژیک من برای سینمای دهه شصت ایران است. همین یک فیلم در کارنامه سوسن تسلیمی کافی است تا او را ماندگار کند و حسرت دوباره به دل آدم بنشاند بر سرزمینی که فرزندان اش را فراری می دهد و یا در خاک خودش به باتلاق می کشاند. گفتگوی سپیده زرین پناه را با سوسن تسلیمی بخوانید :
"...تسلیمی ادامه می دهد: "انگار دلیل اصلیای که وجود داشت حضور 'نقش زن فعال و مستقل' در سینمای ایران بود. من در یک خانواده مادرسالار بزرگ شدهام. طبیعی است که سرچشمه الهام من در شکل بازیگریام زنانی باشند که از کودکی با آنها بزرگ شدهام. در واقع مشکل به چگونگی نقش زن در فیلمهای آقای بیضایی برمیگشت. او زن کمالگرا را به تصویر میکشد که شرایط موجود زندگیاش را نمیپذیرد، پرسشگر است، به قضا و قدر تن نمیدهد، تصمیمگیرنده است، و دنبالهروی سنت نیست. در آن دوره که زن ایدهآل را تسلیم در برابر سرنوشت خود میخواستند این نوع "زنان متفاوت"، مورد پذیرش مسئولان حاکم قرار نمیگرفتند. اینگونه زنان را غیر زنانه و "مردگونه" خطاب میکردند." ...
مریم مومنی | ۶:۲۰ بعدازظهر
من این کار بیضایی را سالها پیش دیدم و تا همین سالهای اخیر هر از چند گاهی دیدن ش را تکرار می کردم و ... بهرام بیضایی باسواد عجیبی که در زمینه ی تاریخ و سینما و متون کهن دارد به شدت برایم قابل احترام است . سوسن تسلیمی هم ...
سپيده زرينپناه فاميل نصيره؟!؟
:)
مریم :
:)
نمی دونم. می پرسم از نصیر.
مریم بانو جان از این که این همه محکم و استوار در حال درو کردن کتاب های نخوانده ای بسی شاد و مسرورم
;)
یه گفتگو با سوسن تسلیمی توی ماهنامه فیلم فکر کنم خونده بودم که گفته بود بهش گیر می دادن که شما حضور بازیگریت (یا شایدم کلمه اش حضور صحنه ایت بود) زیادی زیاده و باید کمترش کنی!!!
خنده داره نه؟!؟!؟
I,ll try to see that
ashegh ebashoo boodam....
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
این خانومه که زن های کمال گرا را به تصویر می کشد که در برابر روزگار تسلیم نمی شوند، پس چرا اسم خودش تسلیمی است؟ نه واقعا این پارادوکس را چه طور توضیح می دهید؟