دوست دارم تنبل نباشم و درباره اينكه اين آيين هاي شخصي چه جوري دنياي شخصي ما رو مي سازند بنويسم.

مریم :
لطفا بنویس. مشتاقم که بخونم
:)

خیلی قشنگ بود نوشته ات...کلآ آئین وبلاگخوندن من بدون خوندن وبلاگت یک چیزی رو کم داره...

درود

متن خیلی جالبی بود
من اولین بار زمانی روح "عمل آیینی" رو کشف کردم که خاطره ای از یونگ رو می خوندم: تعریف می کرد در زمان اقامتش بین یک قبیله ی سرخ پوست چطور مناسک اونها رو زیر چشمی پاییده و وقتی از پیر قبیله سوال می کنه که چرا این کار مرموز رو انجام می دید اون پیرمرد با حجم عظیمی از احساسات که پشت لحن صداش پنهان شده بود می گه که ما فرزندان خورشیدیم و اگر این کار رو نکنیم خورشید دیگه طلوع نمی کنه!

البته دوران دانشجوییم در کارشناسی سعی کرده بودم سراییدن شعر رو به مناسکی تبدیل کنم. به همین خاطر در ذهنم اسطوره ای ساختم: من مثل اون هیزم شکنی هستم که لب دریاچه یک پری دید و عاشقش شد. اما پری باید به آسمون می رفت! وقتی غصه ی هیزم شکن رو دید از روی مهربونی وعده کرد که برمی گرده، اگر هیزم شکن به جای تبر زدن، هزار قطعه شعر بسازه! و حالا هر قطعه شعری که می نوشتم یک گام به جلو بود

فیلم "شکلات" با بازی ژولیت بینوش این طور که من فهمیدم دقیقآ در ارتباط با آیین های دینی ست، همین طور فیلم "امیلی" هم اشاراتی به مسآله ی آیین به طور ضمنی داشت که در یادداشتم در وبلاگ به اون اشاره کردم. اگر علاقه مند به بحث های نظری در مورد آیین های رازآموزی هستید کتاب رنه گنون رو با مشخصات زیر به شما پیشنهاد می کنم:

Rene Guenon, Initiation and Spiritual Realization, Shophia Perennis

بدرود

سلام دوست عزيز من تازه وبلاگمو درست كردم[ و يه نظر سنجي راه انداختم .....مياي يه سر بزني و يه نظر بدي؟؟؟
مرسي از وبلاگ خوبتون]

خيلي خيلي نوشته‌ي قشنگي بود!
واقعا لذت بردم!

مثل خوردن انار در آفتاب پیش از ظهر پاییزی. باید که جوراب به پا نداشته باشند و باید که خود را بسیار نپوشیده باشند و بهتر است که انار قرمز را در بشقابی مسی، رو به آفتاب بنشینند و دانه کنندو چه بهتر اگر در ایوانی مشرف به حیاط یا اگر سرمای هوا بیازارد، باید که درست پشت پنجره بنشینند، پنجره ای قدی که چون روی فرش نشینند به راحتی حیاط را ببینند

هیچ چیز به زیبایی سادگی نیست!
وبلاگت فوق العاده زیباست آنقدر که مرا پای مطالبت نشاند که صد البته زیبا بود.

شاد و موفق باشید

آره چه خوب گفتی. ما دو تا هم کلی آیین داریم برای خودمون که اگه این‌جا بگم خل‌خلیت‌مون رو می‌شه بدجور!

آمدنم به اینجا و خواندن مطالب زیبایتان هم نوعی آیین محسوب می شود ..... و من دوستش دارم
بدرود..

آئين فرآيندي است كه در آن آدمي ميتواند خود را در قالب نظمي كه آنرا بسيار عظيمتر و واقعي تر از خويش مي شناسد جاي دهد.

فعلا که در دوارن بی آیینی به سر می بریم.. هر کس هر کاری را به هر شکلی که ممکن است انجام شود انجام می دهد ... این آدم ها از آیین به دور ترین موجودات تاریخند. امروز اگر بخواهی ایین مدار باشی باید به کهف پناه ببری و همانجا با رویاهای آیینی ات هم آغوش شوی.

گمانم هر کاری رو که انجام بدی و ازش لذت ببری و قابل تکرار باشه میشه آیین.
مثل بوسیدن های قبل از عشق بازی حتی.

سلام،برای بار اول وبلاگت را خواندم و مطمئنم که ادامه می دهم.این آئین چیزیه که من از ادا کردنش خیلی انرژی می گیرم.من رو یاد مکالمه شازده کوچولو با روباه انداختی...
روزگار به کام...