چهارشنبه ۷ آذر ۱۳۸۶
طرب در جامدادی
شش دانه مداد چوبی معمولی. خیلی معمولی. با راه راه سیاه. . لب همه شان سرخ. برق می زنند از سرخی.
شش عدد دوشیزه شکوفا بین آقایون ماژیک و خودکار.
مریم مومنی | ۵:۳۲ بعدازظهر
سلام
وای که شما چقدر دلنشین و ساده همه چیزو توصیف می کنید
من هم از اين توصيف (خصوصا دوشيزه ها!) خيلي لذت بردم! مداد چوبي براي من هم حس دلپذيري دارد با آن بوي چوبش و آن شكل كلاسيك اش! چند وقتي است اتودم گم شده و هرچه فكر كردم يكي نو بخرم ديدم نوشتن با مداد چوبي و داشتن يك تراش فلزي خيلي بيش تر به ام حال مي دهد!!!!
لذت بردم. بسیار توصیف زیبایی بود؛ از آن زیباتر تیتر مطلب.
آفرین.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
خيلي خيلي قشنگ!
:)