|
یکشنبه ۹ دی ۱۳۸۶
طنینرابطه ی مستقیمی بین میزان تکرار عبارت خدافظ(و هم معنی هایش) در پایان مکالمات تلفنی با دلتنگی/دل واپسی/ابراز محبت آدم ها* وجود دارد. زمان از جنس زمین است. *از بین همه آن هایی که صدای شان را پای تلفن می شنوم، طنین خداحافظی مادربزرگ هایم اغلب این گونه است. مریم مومنی | ۱:۵۵ بعدازظهر راست ميگويي... و برعكسش خداحافظيهاي كوتاه كه همراه ميشوند به قطع مكالمه رشتههايي نامرئي را در دل آدم پاره ميكنند عالی بود این نوشته. سالهاست به این جور خداحافظی کردن پشت تلفن توجه کرده م و اولین باری بود که از کس دیگه ی درباره ش می شنیدم. سلام دو سالي ميشه كه وقت نميشد سري به هيچ وبلاگي بزنم. حالا دويده ام تا تو را پيدا كنم. دلم برات تنگ شده بود.دو باره سلام بي هيچ خداحافظي اي حتي اگر دو سال ديگه هم طول بكشه ! آدم ها آدمند و دلتنگ رسيدن به آن لحظه جادويي رسيدن.ببين من كه اصلا تو رو هيچ وقت نديدم ... بگذريم...سلام bazi az khaanoom haaie mosen e faamil e maa, zamaan khodaafezi baa iek nafar keh koochektar az oonhaast va mesle bachashooneh, 2 baar khoodaafez migand, keh avvalish be soorat e so'aali ast: ishoon: khodaafez? avaalin khodaafez be mani e kaari nadaari? hameh chi radifeh digeh? va az in joor chizaast!! ![]() |
|
ممنون...ممنون