پنجشنبه ۱۶ اسفند ۱۳۸۶
دویدن روی نوار نقاله
آهنگه تکرار می شه مدام. بدون این که من اشاره ای کنم از اول تا آخر شعر رو می خونه و بعد از اول،
و از اول،
و از اول،
و از اول....
مثل یه جور نوار نقاله است که به طور مصنوعی جاده رو طولانی جلوه بده. جاده ی کوتاهی رو که می چرخه ، می ره اون زیر و دوباره میاد بیرون. و آدم رو توی این توهم نگه داره که مسیر طولانی ای رو داره می دوه.
هنوز زمین نخوردم.
مریم مومنی | ۸:۲۶ بعدازظهر
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |