رنگین کمان
بنفش،
رنگ آخر اسفند بود.
نیلی،
آبی،
سبز
را گم کرده بودیم.
دشمن،
دستکش سیاه داشت
و پشت دود و خاک و خار
پنهان می شد.
ما
شنوندگان عزیزی بودیم
که در شب های تاریک
به بوی بنفشه،
به خار های کف پایمان
و وضعیت های رنگارنگمان
توجه می کردیم:
زرد،
نارنجی،
قرمز.
سفید،
رنگ چشم سربازان گمنام بود
وقتی هفته ها پلک نمی زدند.
رنگ وضعیت آخر.
مریم مومنی | ۰:۱۴ صبح
چی شد اینجوری شد، من نمی دونم
واقعاً نمی دونم چی بگم! فقط اینکه حس کردم یک نفر از نسل ِ من تونسته حس یک نفر ِ دیگه از همین نسل رو با بهترین کلمه ها خلق کنه.
واقعاً عالی بود! ممنون!
تا وضعیت آخر
قشنگه. از خودته؟
مریم:
بله
بوی باروت و...
نبودم ولی!
شندیده ام اما
سخت
تلخ بود
گذشت
نیاید دوباره!(؟)
مراقب باشیم
مراقب باشند!
لینک شدی
سلام
محض رضای خدا بعد از دو سال از لینک شدنت! این لینک من رو هم بذار اون گوشه وبلاگت!
ثواب داره
تا بعد...
مریم:
چشم
D:
من يه مدت تقريبا طولاني هست که نوشته هاتو ميخونم فکر کردم سکوتمو بشکنم و بگم که از بلاگت لذت ميبرم شاد باشي
:)
سلام،
درباره سگ آبي،
يه نگاهي به اينجا هم بندازيد:
http://animal.discovery.com/guides/mammals/habitat/tempforest/ambeaver.html
يه شعر ناب با استفاده از مفاهيم رنگها. عالي بود. مخصوصاً بند اول و آخرش.
زیبا بود
صداقت تنها لبی ست که می سوزاند هنوز.
شعر بودن و شعر شدن لحظه ی گنگ بودن را درد می کشد.
نوشته هایتان کاش موجز تر و لایه ای تر می بود.
چیزی از جنس باید شعر امروز.
برای بهتر دانستن منظورم به اشعار علی میرکازهی حتما بنگرید.
عزیز باشید
سلام...گاهی هیچ اتفاقی نمی افتد....گاهی روزها می گذرد.بدون اینکه آب ازآب تکان بخورد.پرده ای کناربرود یعنی عکسی بشود توی یک قاب عکس آن هم کهنه بزند....ودراین..این درآرامش لعنتی.چیزی جزحس جانکاه پوچی برایمان نمی ماند.گاهی هم زندگی مثل همیشه است ..باراما ما هستیم که فرق می زنیم..فرق داریم نه از وسط سرمان...که دلمان یک چیزخاص می خواهد.یک هیجان خاص یا حتی نه..یک رویایی مرده ..اگردوست داشتید برای ماکارهایتان رابفرستد...اگردوست داشتید مارا لینک کنید..با امید روزهای بهتر در آینده....
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
خیلی خیلی قشنگ و دلنشین بود...
وصف الحال شبهای اضطراب و ترس جنگ...