چهارشنبه ۸ خرداد ۱۳۸۷

Time of the Wolf

 

"Maybe tomorrow even...
Maybe tomorrow, there'll be...
There'll be a big car come racing up.
A sports car,see.
You like them, I bet?
And a guy will get out
and say everything's fine again.
And water will flow in our mouths
with roast pigeons
and maybe the dead
will come back to life..."

بعضی از فیلم ها آدم را بالغ می کندُ بزرگ می کند. دیدن و ندیدنشان مثل هم نیست. دیگر آن آدم قبل از فیلم نیستی. فرق می کند با یکی دو ساعت وقت گذراندن و لذت بردن و بعد از چند روز هم فراموش کردن اش. می روند جایی در وجودت می نشینند. این فیلم میشاییل هانکه را گفته اند به نوعی تصویر آخرالزمان است. زمانه ای که پرده ی شفقت و عرف فرو ریخته است و گرگ های سرکوب شده درونمان بدون ترس از قانون و اخلاق می درند و ویران می کنند.

مریم مومنی | ۱۰:۳۳ صبح



hopefully i will get to watch it this weekend!
Cheers,


توصیف فوق العاده ای بود از تاثیر بعضی فیلمها روی آدم. گاهی جداً یه فیلم دیدگاه آدم رو به طور کامل راجع به یه موضوع عوض می کنه


سلام
برویم گیرش بیاوریم و ببینیم چی می گوییذ شما!
راستی کجا گیرش بیاریم؟


+ نوشتن پیام























www.flickr.com


E-mail
Atom | RSS1 | RSS2





Powered by
Movable Type 3.2