مثل این آدم هایی شدم که ملاقاتی دارند دوشنبه ای چارشنبه ای بعد با لباس خاکستری و دمپایی پلاستیکی که روی زمین می کشند بی حوصله و در عین حال بی تاب می آیند پشت شیشه و زل می زنند به آن طرف اش که ملاقاتی شان به زور لبخندی زده و خودشان هم لبخندی می ماسد روی چهره شان و همه ی حرف های ذهن و جانشان که در دیالوگ های تنهایی داشته اند می رود پشت این لبخند ماسیده از ترس واکنش های آن طرف شیشه و گوش های نامحرمی که پنهانی و بی رحم می شنوند.
شلوغی این روزهای تهرانم را هم اضافه کنید به آن.
بعد کمی حق بدهید برای کم نوشتن های تابستانه ام که افشره ی این نوع زندگی را باید غلیظ جمع کنم برای زمستان های تاریک آن طرف که از صبح علی الچراغ (آفتابی در کار نیست) دل آدم می گیرد تا عصر و غروب و نیمه شب اش.
بعد هم وسط این شلوغی دل آدم تنگ می شود برای خرده ریزهای خانه اش در آن جا و آدم هایش و آدم های همین جا چه آن هایی که دیده و چه ندیده و چه آن هایی که هر روز می بیندشان.
دلش از همین الان تنگ می شود.

مریم مومنی | ۰:۳۷ صبح

---

+ نوشتن پیام

Name:

Email Address:

URL:

Remember Me