|
شنبه ۲۳ شهریور ۱۳۸۷
گاهی یک متنی , نوشته ای می نویسند و بعد اسمش را می گذارند مثلن «نوشتار»ی در باره ی ... خب همین تیتری که طرف انتخاب کرده باعث می شود متن اش را نخوانم. مریم مومنی | ۱۰:۵۴ صبح سلام. با وبلاگ شما از طریق وبلاگ بهمن دارالشفایی آشنا شدم. خیلی وبلاگ زیبایی دارید، با مطالب كوتاه و گویا. لینك دادم. مریم: اين اتفاق تو ادبيات ما زياد ميافته، مثل استفاده از لغت گفتمان بدون اينكه كسي معني اصليش رو بدونه. ما از زرق و برق لغات بيشتر سود ميبريم تا از مفهوم اونها سلام
az tozihet too comenta motevajeh shodam ke neveshtar halat e kollie neveshtan ke mahsoolesh mishe neveshte doroste?
هر نوشته ای از زمانی که خلق می شود میمیرد.نویسنده هم میمیرد.اما نوشتار یعنی زندگی در دنیای متن انگونه که پل ریکور هم در کتابش "زندگی در دنیای متن" می گوید.مریم جان کاش میشد راجع به این مباحث با دوستانی که علاقه مند هستند در همین فضای مجازی صحبت کنیم.راستش من خیلی خسته ام ازبحث های تکراری ، خسته ام از ضمایر ملکی ، از احتراماً مبذول بفرمایید.... با اجازه لینکتان رااز "namaye" به "کپو" منتقل کردم شاید هم نادانسته دچار اشتباه شده مریم و فریفتنی در کار نباشد.... مریم: سلام خانم مریم مومنی میخواستم ببینم چه طور میشه در فیکر عضو بشم و عکس مریم: توی وبلاگ آق بهمن اتفاقی در مورد بیهقی خوانی دیدم. تموم که نشده؟ میشه شرکت کرد؟ مریم: :)
نظرت از نظر ادبی درست است ولی یک طرف قضیه هم به هر حال با دیدن جملات ما (خواننده) آنها را به خاطر می سپاریم و بعدا آن را به کار می بریم. به خاطر همین می گویم کار ویرایشگرها مهم هست. آنها باید حساسیت داشته باشند تا خواننده کلمات و جملات اشتباه را نبیند و تبیعطا چرخه ادامه دار نشود. من فکر نمی کنم هیچ نوع ستون "درست بنویسیم" بتواند دستور زبان ما را درست کند. این کار کار ویرایشگرها است که تغییری پایدار ایجاد کنند. طول می کشد ولی احتمال نتیجه گرفتن اش بیشتر است. موقع پابلیش دیدم اشتباهی نوشتم تبیعطا! ههه! طبیعتا منظورم بود! نوشتاري درباره نوشته بالا ![]() |
|
سلام
با این توضیح که انواع شیره/ بخصوص انواع شیره ساخت ایران/ بسیار زیاد است