فقط یک ریل آهن به من بدهند
بلدم چطور خوش بخت باشم.
مریم مومنی | ۱۰:۳۸ صبح
موافقم. خيلی خوبه اگر نگران مسير نباشی و مثل فطار فقط ريل رو دنبال کنی و بعبارت ديگه فقط يک راه باشه و به اون راه هم اعتماد داشته باشی.
آآآخ
Miravam
Tekke tekke,
Reil reil;
Mishavam
Ghatre ghatre,
seil seil...
اگر آنگونه که حکم می کنند
این دو خط موازی هم
در بینهایت همدیگر را قطع کنند
شاید این قطار نیز
جایی بایستد و سوزن بان
فریاد زند :
اینجا آخر خط است
یا پیاده شوید و یا
قطارتان را عوض کنید.
عبور باید کرد....
و من مسافرم....
و این راه پایانی ندارد.
سفر هر لحظه زاییده می شود و
سفر یعنی تو...
اشاره شما به ريل و خوشبختي من و ياد نوشته پائلو كئيلو انداخت متن دقيقش يادم نيست نقل مضمون ميكنم
البته اگه شما نخواهيد تنها خوشبخت بشيد منظورم اينه كه همراهي در طول اين راه داشته باشيد يه محبوب يا يه معشوق يا هرچي
ريل رو به دو نفر يا بهتر بگم به يه زندگي تشبيه كرده بود كه قرار تا آخرش با هم باشند و با هم برند اما هميشه و هميشه يه فاصله ي ثابتي از هم دارند
بايد داشته باشند!؟
اين يعني استقلال فرد!؟
با اون ریلا چیکار می خوای بکنی؟ کار بدی نکنی؟؟؟
جالبه من هم مدتهاست دنبال جایی واسه رفتن هستم
رفتن تا همیشه
رفتن تا انتها
شایدم رسیدم؟
Happiness is some sort of a Feeling, and it's the art of human being to Feel it out of everything, I mean everything, although I think that's a Big claim, but I really like this idea.
Cheers
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
I feel it quite well:) I have somehow the same feeling.
Hope you have the possibility to use the present ones, since a private one would not be simply affordable;)