من مدت کوتاهی در زمستان ۱۹۶۲-۶۳ به دلیل اعتصاب چاپخانهها علیه روزنامهها بیکار شده بودم. آن موقع با دو نفر از دوستانم تصمیم گرفتیم منهتن را از بالا تا پایینش راه برویم. یک روز یکشنبه صبح زود با مترو خودمان را رساندیم به اسپویتن دویویل در شمالیترین نقطهی جزیره و شروع کردیم به راه رفتن. بیشترش را در برادوی بودیم و تا باتری پارک را پیاده راه رفتیم. بعد با قایق تا استیتن آیلند رفتیم. تا آن موقع هوا دیگر تاریک شده بود و دیروقت بود. به افتخار خودمان چیزی نوشیدیم و این یکی از بهترین پیادهرویهای زندگیام بود.
بخوانید درباره ی کتاب هنر گمشده ی پیاده روی در اینجا.
متن را از واشنگتن پست ترجمه کرده ام.
***
این هم متن کامل کمپین پنج تا در روز که از گاردین ترجمه کردم.
مریم مومنی | ۰:۴۸ بعدازظهر
سلام
با میزگرد "تجدد و روشنفکری" به روزم...
از هر دو لينك استفاده كردم . بسيار بسيار ممنون
با درود[گل]
تازه وبلاگت رو دیدم ؛
سر فرصت می آم و نظر کامل تری مینویسم
سربلند و پیروز باشی
راستی فیلم سینمایی "خواب زمستانی" (سیامک شایقی)
رو اگه تهران هستی ببین
سلام مریم
امروز بخش قابل توجهی از برادوی را پیاده روی کردم. حوالی یونیون اسکویر یک بازارچه مثل پارک لاله خودمان به پا بود. کلی یادت کردم. اما اگر مقاله ام به موقع آماده نشود...
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
مریم جان قربانت بروم آخه حالا وقت این حرفهاست؟ من باید یک مقاله تحویل بدهم نه اینکع هوس کنم از سر تا ته برادوی را پیاده بگردم. آخه انصاف بده دختر
مریم:
وضع خودم از تو بدتره.
D: