آفریقایی

آفریقا بیشتر تن بود تا چهره. شدت حواس بود٫‌شدت عطش ها٫‌شدت فصول. نخستین خاطره ام از این قاره٫ تنم است پوشیده از جوش هایی که در اثر گرمای زیاد بیرون ریخت٫‌بیماری خوش خیمی که سفید پوست ها هنگام ورود به منطقه ی استوا به آن دچار می شوند٫
...
در کابین کشتی ای هستم که آرام در طول ساحل حرکت می کند٫ در مسیر کناکری٫ فری تاون٫ مونروویا٫ برهنه بر تختخواب٫ با دریچه ی باز به روی هوای مرطوب٫ با پودر تالک پاشیده بر تنم٫ احساس می کنم در لباس غواصی نامرئی یا در سبد دام گرفتارم٫ هم‌چون ماهی ای که پیش از سرخ کردن در آرد غلتانده اند. آفریقا که پیشتر چهره ام را گرفته٫ بدنی دردمند و تب آلود را به من بازمی گرداند. آن بدنی را که در فرانسه٫ در ملایمت کم جان بخاری دیواری مادربزرگم٫ از من پنهان شده بود٫ بی غریزه٫ بی آزادی.

از کتاب: آفریقایی
نوشته ی ژان ماری گوستاو لوکلزیو
برنده ی نوبل ادبیات ۲۰۰۸
ترجمه ی آزیتا همپارتیان٫ نشر نیلوفر

مریم مومنی | ۱۱:۳۸ صبح

---

+ نوشتن پیام

Name:

Email Address:

URL:

Remember Me