دوشنبه ۱۲ اسفند ۱۳۸۷
کودکی(۱)
ته لیوان شیر
جمع شده
سپیدی چهارسالگی ام
و پرده های رنگ باخته از آفتاب
و مرغ ها
و تخم هنوانه های لیز توی مشت
و زمان که نمی گذشت
تا هوس باغ هنوانه ام
در حاشیه ی شهر
با خانه های آجری
و روزهای طولانی
زانوهای زخم و زیلی
و لات های محل
که سه چرخه ام را جلوی چشمم
و پدربزرگ
که نهال های آلبالویش
بلد بودند
اذان بگویند
مریم مومنی | ۰:۱۱ بعدازظهر
oh life, i wanna have my childhood days back, when there was no pain, no poverty, no war, no destruction, no bitterness, no death, no homesickness... oh life, i wanna have my childhood days back...
بوی بهار نارنج میده این نوشته
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
که نهال های آلبالویش
بلد بودند
اذان بگویند
چه تصویر زیبایی!