رفتار مجازی

نمی دانم آیا جایی نشسته ایم از اصول رفتاری مجازی مان حرف بزنیم؟ دنیای مجازی که شاید برای خیلی از ما بخشی از دنیای واقعی را گرفته اصول خاص خودش را دارد و این اصول برای هر کسی متفاوت است. فکر کردم شاید بد نباشد اگر اصول رفتاری ام در دنیای مجازی را این جا بنویسم. اصولی که سعی کرده ام به آن ها پای‌بند باشم . نمی گویم همیشه موفق بوده ام. فهرست زیر اولویت ندارد٫‌هر چه به ذهنم رسیده را نوشته ام:
- ملزم می دانم به ای‌میل های شخصی ام جواب دهم ٫‌دیر و زود دارد سوخت و سوز ندارد .
- ای‌میل های فورواردی نمی فرستم به طور معمول. دست‌رسی روزانه به اینترنت باعث شده که اغلب ایمیل های فورواردی که به دستم می رسد برایم تکراری و گاه تاریخ مصرف گذشته باشند. کاش دوستانی که این ایمیل ها را می فرستند قبل از لیست کردن اسامی از علاقه ی افراد برای دریافت این ایمیل ها مطمئن شوند.
- از فرستادن تبریک دسته جمعی شدیدن پرهیز می کنم . دریافت کردن این طور ایمیل ها فرستنده را به لیست اسپم هایم اضافه می کند ولو معنوی
- اگر کسی را در شبکه ی اجتماعی مثل فیس بوک و یا توییتر نمی شناسم به لیست دوستانم اضافه نمی کنم. اگر به نحوی می شناسم اش از دور اما تقریبن مطمئن هستم که او مرا نمی شناسد حتمن برایش پیغام می گذارم و خودم را معرفی می کنم و در صورتی که بپذیرد ممنون اش می شوم.
- از مجازی بودن فضا و احتمال ناشناس ماندن برای خالی کردن عقده های شخصی استفاده نمی کنم.
- به زودی ناآشنازدایی فیس بوکی خواهم کرد.
 

مریم مومنی | ۷:۵۰ بعدازظهر