نوشتن برایم سخت نشده و حتا بسیار دلم می خواهد بنویسم. اما منتشر کردنش برایم سخت است. چند وقت پیش بود که نیمای عزیز می گفت بنویسم. توصیه کرد که بنویسیم. می گفت باید به زندگی برگشت. باید نوشت. و ای کاش خودش بیشتر می نوشت. برای من که ایران نیستم و احتمالن خیلی های دیگر نوشتن از دنیای خارج از آن سرزمین سخت شده. زندگی این سوی آب طبیعی است که حس و حال داخل را ندارد و مسیر خودش را دارد ادامه می دهد. خیلی هایمان از جمله خودم از مسیرش خارج شده ایم و هنوز برنگشته ایم. ذهنمان درگیر و نگران اتفاقات داخل ایران است. می خوانیم و می بینیم و می شنویم هر روز. دلمان آن جا می تپد. غم و شادی اش غم و شادی مان است. برای من یکی حداقل این طور است. و همین است که نمی گذارد زندگی کنم به معنایی که آدم ها این جا دارند زندگی می کنند. همین است که قدرت تمرکزم را گرفته و مدت هاست که نتوانسته ام کتابی بخوانم٫ برنامه ی طولانی مدت مطالعه بریزم و یا فراتر از آن به افق های طولانی تری فکر کنم. ذهن و روانم درگیر امروز است. این هفته. این ماه.
این را نوشتم که یادم بیندازد با همه ی این اتفاقاتی که افتاده و دارد می افتد فراموش نکنم که زمانی شمعی در دست داشته ام. روشنش کرده بودم. سوسویی می کرد. مراقبش بودم که خاموش نشود. و همه ی امیدم این بود که بیشتر و بیشتر بدرخشد و دنیایمان را روشن تر کند. که همین نورها ٫همین شمع هایی که دست تک تکمان است انگیزه ای برای ماندن و ادامه دادن بوده و هست. نباید بگذاریم آن طور که آن ها می خواهند خاموش شود که به آرزویشان برسند و جهل حاکم شود. باید بیش از گذشته بخوانیم و بدانیم و آگاهی ببخشیم. باید بیش تر بنویسیم.
سعی ام این است که به زندگی برگردم.
مریم مومنی | ۱۰:۱۹ بعدازظهر
باید مردم را به کتاب خواندن تشویق کرد/تا با آگاهی روزافزون ایرانیان بشود با خرافات و نادانی مقابله کرد/همچنین وجدان ملی در ما(ایرانیها)باید نیرومندتر شود/باید با آتش فروزان و گرما بخش روشنگری انجماد فکری بخشهایی از جامعه را آب کرد..این یک وظیفه تاریخی است که بر عهده تک تک ما گذاشته شده...
منم خیلی دلم میخواد ولی سخته همش فکر میکنم من اینجا چی کار میکنم؟؟!!! من الان باید ایران باشم ....
ajab ...
سلام
ممنون میشم یه سری هم به من بزنید
سلام
وب جالبی دارید
از اشنایی با شما خوش وقتم
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
نور و روشنی را دوست دارم حتی شمعی باشد اگر.