زنانی که دوست می دارم-۱
عجیب نباید باشد که زنی از سرزمینی در حاشیه ی دانوب به سرزمین من رفته باشد و من از آن جا به این جا آمده باشم که هر کدام دور از موطن اولیه بعد از مدتی به یک حس مشترک برسیم حالا گیرم که یکی دو نسل تفاوت سنی در میان باشد و آن حس هم همان طور که خود خانم گیزلا وارگا سینایی می گوید حس متعلق نبودن به هیچ جاست. این که نه به این خاک و نه به هیچ خاک دیگری تعلق داشته باشی.
این عدم تعلق به خودی خود نه چیز خوبی است و نه بد. توصیف وضعیتی است که برای خیلی ها ممکن است فلج کننده باشد چون با تمام اطرافیانت٫ همسایگانت٫ مردم کوچه و خیابان تفاوت داری اما در عین حال همین تفاوت است که می تواند منبع خلق باشد. نوشتن٫ به تصویر کشیدن٫ آموختن٫ یاد دادن٫ گذشتن از مرز تاریخ و جغرافیا و شهروندی جهان را پذیرفتن می تواند چاره ی آن باشد. آن زمان است که دیگر وطن محدود نمی شود به برهه ی زمانی خاص و محدوده ی جغرافیایی مشخص. دنیا بزرگ تر می شود و وادارمان می کند که خودمان را در مقیاس های جهانی تاریخی جای دهیم و یا حداقل رویایش را در سر بپرورانیم.
از زبان خودش و نقاشی هایش بشنوید و ببینید.
تصویر را از سایت خانم وارگا سینایی برداشته ام
مریم مومنی | ۲:۳۵ بعدازظهر
درود بر شما ...
آدم تا نتونه خودشو از تعلقات متاثر از مرزهای سیاسی آدم زمینی رها کنه، نخواهد توانست تا به راستی مسئولیت های خویش را به عنوان سلحشور زمین و پایداری این یگانه بستر قابل سکونت در تمامی کهکشان ایفا نماید.
روایت خیس و لطیف شما از این بیگانگی برایم دلنشین بود ...
زنده باشید و پرامید.
مریم خانوم، این سایتی که لینک دادید فیلتر اینجا
مریم عزیز ممنون از این پست، من واقعن احتیاج داشتم به یک مطلبی که از ایران باشه و توش آرامش باشه و چه خبری بهتر از هنر.
پست دلنشینی بود :)
سایت این خانم فیلتر شده. احساس خوبی نسبت به کارشون دارم. کجا می تونم کاراشون رو ببینم؟
مریم:
نمی دونم. فیلتر شکن چاره ساز نیست؟
مرسی مریم جان. خیلی دلنشین و البته ستودنی بود به نظرم
آدرس سایت فیلتر است
دیدن هم میسر نشد
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
شهر من گم شده است
....